Jeugd (3)

Tot de zomer van 1949 kon je via de school van Hooier, aan de huidige Schipbeekstraat, en de Bornsestraat terug naar de Windslaan lopen. In dat jaar kwam de eerder vermelde "Finse-school" (O.L. Windhoekschool) klaar.

Om het de leerlingen uit de omgeving van de Hofkampstraat gemakkelijk te maken naar de nieuwe school te komen, had men een fietspad met een wit-houten bruggetje over de Wetering aangelegd. Dat verkorte het "ommetje" aanzienlijk en liep je nog meer door het landelijk gebied. Op de onderstaande luchtfoto uit 1950 is o.m. de verkorte route langs de Hofkampbosjes met zwart/ witte stippen aangeduid en de Wetering met een blauwe lijn.

Ons verkorte "ommetje" van weleer door de Windshoek.

Op de wandelfoto in het vorige hoofdstuk, loopt rechts de Wetering. Achter één van de Hofkampbosjes is het dak van de boerderij van Hammink nog net zichtbaar. Op de plaats waar de foto genomen is, lag een zware loopbalk over de Wetering naar het land van boer Kamp. Daar balanceerden we als kind altijd even op als we voorbij kwamen tijdens onze avontuurlijke strooptochten langs de Wetering. Het was nog een hele kunst om er niet af te vallen.

De zware balk over de Wetering.

Voor de 2e Wereldoorlog had je ook een wandelkaart nodig voor dit gebied. De strenge boswachter Bos, altijd vergezeld door zijn jachthond en met jachtgeweer, was in dienst van de Graaf Van Rechteren-Limpurg. Hij controleerde nauwgezet, deelde vaak bekeuringen uit en was daardoor de schrik van de buurt. Verder jaagde en stroopte Stulen, die aan de Windslaan woonde, in zijn vrije tijd op het land van boer Kamp met hond en jachtgeweer op konijnen en fazanten.

Gelukkig zijn de twee Hofkampbosjes en de boerderij van Hammink gespaard gebleven bij de uitbreidingsdrift van de gemeente Almelo. Het zijn dan ook slechts de enig overgebleven groene elementen in het eens zo rustieke landelijke gebied rond de Wetering. Het stukje weiland tussen de beide Hofkampbosjes is later met eiken ingeplant. Daardoor is de afzonderlijke ligging van toen nauwelijks nog waarneembaar aan de huidige Laan van Denizli.

De huidige luchtfoto van de nu volgebouwde Windshoek.

Altijd bleef je tijdens de nu verdwenen wandeling het weidse uitzicht houden op de boerderij van Kamp, die centraal in dit wandelgebied lag, en de hoge watertoren aan de Reggestraat.

De centraal gelegen Saksische boerderij van Kamp.

Tijdens en vlak na de 2e Wereldoorlog was het moeilijk om aan alcoholische drank te komen. Echte verslaafden begonnen uit nood met het drinken van spiritus. In de Hofkampbosjes hielden zich toen ook wel eens z.g. spiritus-drinkers op. Een bekende figuur, die zich daarmee bezig hield, was een zekere Anna van Elst. Zij was een zeer ongure en slonzige vrouw, die daar altijd met een aantal dronken mannen vertoefde. Uit nieuwsgierigheid ging je daar wel eens kijken. Er deed in die tijd ook nog een ondeugend liedje de ronde over deze vreemde toestand in de Hofkampbosjes. Het begon met: "Ik ben bij Anna geweest. Zij was zo geil als een beest". Het was dus wel duidelijk wat ze daar uitspookten. In die tijd is daar ook nog een jongen vermoord. Een paar dagen later gingen we kijken waar het gebeurd kon zijn. Aan de achterzijde van één van de Hofkampbosjes kon je het zwarte geronnen bloed nog op de grond zien liggen.

Het waren lugubere ervaringen uit mijn vroege jeugd.