Winter (1)

In die tijd had je nog de ouderwetse winters met veel aaneengesloten ijsdagen. Niets was mooier dan te schaatsen op de Wetering, die bijna een kilometer lang was. Vaak kreeg je op school in die periode ijsvrij. Het was er dan ook altijd behoorlijk druk. De hele buurt kwam er. Ook het schaatsen heb ik daar en op "Kamp zien plas" (een poel even ten zuid-westen van de boerderij van Kamp) geleerd. Minder prettig was het wanneer het begon te sneeuwen. Vooral bij sneeuwstormen, wat vaak voorkwam bij straffe oostenwind over de laag gelegen vlakke weilanden, sneeuw­de de Wetering al gauw vol met stuifsneeuw en werd schaatsen geheel onmogelijk.

Wel mooi waren dan de omgekrulde sneeuwranden langs de oever van de sloot. Je kon er  mooie foto's van maken.

De sneeuwfoto hierboven laat linksboven het begin van de bouw van het Prinses Irene Ziekenhuis (het latere Hotel Preston Palace) zien. Met deze bouw werd helaas, in het midden van de jaren vijftig van de vorige eeuw, het definitieve einde ingeluid van het landelijk aanzien van de Windshoek.

Opvallend is dat de meeste foto's, die ik van deze omgeving bezit, praktisch allemaal in het koude winterseizoen zijn geno­men, met veel sneeuw en ijs. Ook dan vertoonde de Wetering zijn zeer bijzondere charmes.

Een voorbeeld hiervan is de foto uit 1954 hierboven. Links de zware en grote inlandse eiken van de Hofkampbosjes en in het midden de bevroren Wetering, met rechts in de verte aan de horizon de boerderij van Getkate.

Al eerder, in februari 1946, werd Almelo in de winter getroffen door een echte watersnood. Door de lage ligging van de stad konden de rivieren de Dinkel, de Regge, de Loolee en vanzelfsprekend ook de Wetering het overvloedige water uit Duitsland niet meer aan. De hele stad stond, nog geen 10 maanden na de bevrijding van de Duitsers, lange tijd blank. Ook de Windslaan en omgeving, waarvan de 2 onderstaande foto's getuigen.

Punteren met voedselpakketten e.d. in het begin van de Windslaan.

Bornsestraat - hoek Windslaan.

Zie voor vervolg: winter (2).